Το Άγιο Πάσχα, ο Χριστοφοράκος, η αϋπνία, οι U2, τα ωφέλη του περπατήματος, οι συνταξιούχοι και πώς να πιάσετε την τύχη από τα μαλλιά.

Χριστός Ανέστη!… george  Ανέστη; Το παλεύει κι αυτός. Εμένα μου παίρνει περισσότερο από 3 μέρες, αλλά εγώ πάλι δεν είχα σταυρωθεί κιόλας. Ούτε καν με μαστιγώνανε επί 12-ωρο όπως στην ταινία του Mel Gibson. Δεν ξέρω αν έχεις δει την ταινία αυτή (The passion of the Christ) αλλά αν την είχες δει θα ήξερες ότι στην «πραγματικότητα» ο Χριστός μαστιγώθηκε τόσο πολύ, ώστε οι θεατές τις ταινίας να παρακαλάνε να ήταν Μωαμεθανοί. Επίσης, θα σεβόσουν περισσότερο και δεν θα έκανες χιούμορ με τέτοια πράγματα. Anyway, (που θα έλεγε και ο Κουλούρης), εγώ αναρρώνω, πολλαπλώς. Πρώτα απ’ όλα αναρρώνω από την θέαση της παραπάνω ταινίας (όσης άντεξα να δω τελοσπάντων). Μετά αναρρώνω και από την εγχείρηση που έκανα. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο αλλά το κακό είναι πως είναι λίγο δυσκολότερο από όσο περίμενα και μάλλον γι αυτό ζορίστηκα λιγάκι. Εδώ κολλάει γάντι η απορία: «Δεν ήξερες, δεν ρώταγες;». Αμ, δε ρώταγα. Φάτα τώρα. Τα τρώω. Το κακό (για εκείνους) είναι ότι μαζί με μένα τα τρώνε και άλλοι, όπως η kelly αλλά ελπίζω ότι θα με αντέξουν λίγο ακόμα.

Τελοσπάντων, σιγά σιγά το ξεπερνάω. Αλλά δεν είναι το μόνο που έχω να καταπιώ τελευταία. Εδώ και 5 μέρες είμαι και επισήμως άνεργος. Αυτό είναι το καλύτερο. Πολύ σουρεαλιστικό. Πραγματικά μου φαίνετε πολύ αστείο όταν το σκέφτομαι. Είμαι το ζωντανό παράδειγμα της «κρίσης» των δελτίων των 20:00. Είμαι η αύξηση του ποσοστού τον ανέργων. Είμαι το θύμα του σκανδάλου της SIEMENS. Είμαι ο άνεργος πτυχιούχος με μεταπτυχιακό. Παραλίγο θα ήμουν και η γενιά των 800 ευρώ. Άσε που είμαι και θύμα της γραφειοκρατίας του ΙΚΑ και παγιδευμένος στο δίκτυο του ΕΣΥ και των ιδιωτικών νοσοκομείων και ασφαλειών.  Κανονικά θα έπρεπε να με έχουν κορνιζάρει στα παράθυρα όλων των δελτίων ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και θα έπρεπε ο Αυτιάς, ο Παπαδάκης και ο Οικονομέας να σφάζονται κάθε πρωί για την αποκλειστικότητά μου. Πώς να το κάνουμε;  Έχω το «πακέτο». Το X-factor. Παρ’ όλα αυτά δεν αισθάνομαι καθόλου άσχημα. Ούτε θύμα της κρίσης ούτε αδικημένος (ίσως λίγο), μάλλον γιατί, προς το παρόν, έχω άλλα προβλήματα σημαντικότερα για να ανησυχώ. Αντίθετα έχω μια μάλλον αδικαιολόγητη αισιοδοξία ότι κάτι καλό θα βγει από όλη αυτή την ιστορία. Θα δεις.

Εν τω μεταξύ όμως είμαι άνεργος, κανονικός. Έχω και κάρτα ανεργίας αν δεν με πιστεύεις. Την έβγαλα σχεδόν αυθημερόν με την απόλυση μου.

Αυτά λοιπόν κάνω τον τελευταίο μήνα και για αυτό εξαφανίστηκα. Λόγω της εγχείρησης δεν κάνω τίποτα, δεν ασχολούμαι με τίποτα ενδιαφέρον, και δεν έχω τίποτα καινούργιο να πω. Πριν προλάβεις να ρωτήσεις «καλά εσύ, η kelly τι κάνει;» σε προλαβαίνω. Μου συμπαραστέκεται. Δεν κάνει ούτε αυτή πολλά πράγματα και ξοδεύει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο της να πηγαινοέρχεται και να μου κάνει παρέα στις βαρετές βόλτες που κάνω στην γειτονιά. Να σημειώσω ότι πολλές από αυτές τις βόλτες δεν θα τις έκανα καθόλου αν δεν φοβόμουν ότι «θα με κράξει». Έχει όμως τρελό κουράγιο στον ποδαρόδρομο η kelly. Ώρες-ώρες νομίζω ότι αν την πιέσω λιγάκι θα φτάσουμε στη Θήβα.

Με αυτά και με αυτά ήρθε και η Μεγάλη εβδομάδα και πέρασε κιόλας. Και ήταν χάλια. Η εγχείρηση ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Η ουσία πάντως είναι μία. Το Πάσχα ήταν χάλια, όποτε και εγώ πήρα μια απόφαση για του χρόνου και θα την δηλώσω εδώ ενώπιον όλων όσοι διαβάζουν αυτό το post (και στους τρεις). ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΟ ΠΑΣΧΑ θα το περάσουμε με την kelly στη Κέρκυρα. Όλοι λένε ότι είναι τέλεια εκεί και η kelly θέλει πολύ. Οπότε, υπόσχομαι. Είστε μάρτυρες. Αν του χρόνου το Πάσχα δεν είμαστε στην Κέρκυρα για να post-άρουμε φωτογραφίες να ξέρεις ότι, ή κάτι θα έχει πάει πολύ στραβά, ή κάτι πολύ καλό θα έχει συμβεί (π.χ. κερδίσαμε  το τζόκερ και πήγαμε για Πάσχα στα νησιά του Πάσχα). Αυτό το τελευταίο για μένα μάλλον εξίσου κακό ακούγετε αλλά ξέρω ότι είναι ίσως από τα λίγα μέρη που η kelly θα προτιμούσε αντί για την Κέρκυρα.

Είπα τζόκερ τώρα και θυμήθηκα και αυτό. Λόγω της ανικανότητάς μου τον τελευταίο μήνα να κάνω ότι οι νορμάλ άνθρωποι άρχισα να αναπτύσσω συνήθειες συνταξιούχων. Π.χ. ξυπνάω νωρίς χωρίς λόγο, κοιμάμαι το μεσημέρι, πηγαίνω το πρωί στο φούρνο και αγοράζω ψωμί, βγαίνω βόλτα το απόγευμα και κυρίως βλέπω τις μεσημεριανές εκπομπές (και τις πρωινές και τις απογευματινές και τις βραδινές καθώς είμαι συνταξιούχος με αντοχές). Επίσης παίζω και τζόκερ. Εγώ και η kelly το φτάσαμε το jackpot στα 9 εκατομμύρια ευρώ. Υπολογίζω ότι σε περίπου 6 διαδοχικές κληρώσεις έχω παίξει καμιά 50αρια ευρώ (λίγο λιγότερα έχει δώσει η kelly που είναι πάντα πιο συγκρατημένη και  απαισιόδοξη) και έχω πιάσει μόνο ένα 2+1 με κέρδη 9 ευρώ. Δεν το βάζω κάτω όμως. ‘Έχω δει όνειρο. Ήταν ένας μπλε άνθρωπος σαν αυτούς τους Na’vi από το AVATAR ο οποίος έκανε κάτι πράξεις σε χαρτί με νούμερα κάτω του 50. Το κακό είναι ότι δεν θυμάμαι τα νούμερα, αλλά δεν έχει σημασία. Το όνειρο είναι όνειρο. Αυτό που σκέφτομαι τώρα (μετά από 6 κληρώσεις) είναι μήπως τα νούμερα που είδα είναι για κληρώσεις στον πλανήτη Pandora.

Σαν συνταξιούχος όμως (χωρίς σύνταξη αλλά με επίδομα ανεργίας) ανέπτυξα και άλλες συνήθειες. Η επισκέψεις σε τράπεζες και ταχυδρομεία απέκτησαν ενδιαφέρον. Αντί να σκάω “πού θα βρω λίγο χρόνο, για να προλάβω μια δουλειά στην τράπεζα” τώρα έσκαγα “πού θα βρω μια δουλειά στην τράπεζα, για να ξοδέψω λίγο χρόνο” και τα κατάφερνα. Το ήξερες ότι αν θες να ανοίξεις λογαριασμό στην Εθνική για το ταμείο ανεργίας σε μια μέρα που δεν έχει ουρά χρειάζεσαι περίπου μια ώρα (χωρίς την αναμονή). Στο λέω εγώ. Επίσης πήγα και στην Vodafone για να φροντίσω την ανανέωση τον συμβολαίων μας. Πήγα με τα πόδια στο κατάστημα. Γιατί να παίρνω τηλέφωνα; Χρόνος υπάρχει. Γιατί να το κανονίσω με την πρώτη; Την πρώτη μέρα πήγα στον ανταγωνισμό (WIND, COSMOTE) για ενημέρωση. Την δεύτερη ρώτησα τις λεπτομέρειες και την τρίτη φορά πήγα με τις αποφάσεις μου. Αυτούς τους νεαρούς που όλο βιάζονται να ξεμπερδεύουν δεν τους καταλαβαίνω καθόλου.

Είδα και πολύ τηλεόραση αλλά δεν πρόκειται να σου μιλήσω για αυτό. Μέχρι την Κυριακή των Βαΐων έδειχνε την Τζούλια και μετά γέμισε ο τόπος με μούσια, μακριά μαλλιά, χιτώνες, σανδάλια και σκόνες (και τσουρέκια, είδα τουλάχιστον 32 συνταγές). Από αύριο γλέντια, κλαρίνα και μπουζούκια σε κονσέρβα. Υπομονή. Να σημειώσω πάντως ότι αυτή την στιγμή το MEGA κάνει την έκπληξη και έχει “Rock N’ Roll Hall of fame – 25^th Anniversary” και γράφω αυτό το post ακούγοντας Stevie Wonder μαζί με B-B King και U2 με Bruce Springsteen και Patty Smith. Κάτι είναι και αυτό, σαν εναλλακτική του “Τσαλίκη με Πετρέλη” ή “Μαζωνάκη MAD secret concert”. By the way, ήρθε επιτέλους το “Artificial Horizon” των U2 και στο έχω έτοιμο για κατέβασμα όπως είχα υποσχεθεί.

Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο, που να έγινε τον τελευταίο μήνα που εξαφανιστήκαμε, και να μην στο είπα. Είναι πλέον 03.30 το πρωί ανήμερα ΠΑΣΧΑ και κουράστηκα. Έφαγα και μερικά καλτσούνια παραπάνω (α, ναι ξέχασα να αναφέρω το μοναδικό καλό που έγινε και φέτος το Πάσχα, τα καλτσούνια. Θα σου μιλήσω κάποια άλλη φορά γι αυτά, γιατί είναι μεγάλο, πολύ ενδιαφέρον και πολύ νόστιμο θέμα. Ίσως γράψω και συνταγή). Οπότε ορίστε, απαντήθηκαν όλα τα ερωτήματα και τώρα έχω την συνείδηση μου ήσυχη ως προς αυτό. Από αύριο ξεκινάει μια καινούργια περίοδος. Με δίαιτα, λιγότερη τηλεόραση και περισσότερα post. Καλύτερη.

Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη!