Χωρίς σχόλια… κάνετε και εσείς τίποτα!

Δεν ήταν δυνατόν λοιπόν, όταν πληροφορηθήκαμε για την καλοκαιρινή έκδοση του παρομοίως εγκυρότατου MONOCLE (εντάξει εμείς είμαστε εγκυρότεροι, αλλά είμαστε και ευγενικοί) να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια. Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι συντάκτες του περιοδικού διεξάγουν την “Quality of life survey” και καταρτίζουν την λίστα με τις 25 καλύτερες πόλεις του κόσμου για να ζείς (top 25 list of the best cities to live in). Μόλις ενημερωθήκαμε ότι τα αποτελέσματα θα δημοσιεύονταν στο τεύχος 45, επικοινώνησαμε με την αρχισυνταξία και τον διευθυντή κυκλοφορίας, με την απαίτηση να μας γνωστοποιηθούν τα αποτελέσματα εκ των προτέρων, ούτως ώστε να μπορέσουμε να τα επικυρώσουμε πριν τα δημοσιοποιήσουν και… εκτεθούνε  οι άνθρωποι, σε περίπτωση που έχει γίνει κανένα λάθος.

Προς έκπληξη μας, την πρώτη θέση στην λίστα με τις καλύτερες πόλεις του κόσμου για να ζει κανείς καταλάμβανε το Ελσίνκι της Φινλανδίας (εγώ δεν ξέρω και κανένα άλλο, αλλά ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος με αυτά τα πράγματα). Το κάλεσμα του καθήκοντος ήταν επιτακτικό. Έπρεπε πριν τον Ιούλιο να σχηματίσουμε ιδίαν απόψη και να βάλουμε στο MONOCLE τα “γυαλιά” αν χρειαστεί (έτσι θα τα βλέπει και μεγαλύτερα).

Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν η kelly και ο george βρέθηκαν στην χώρα των 1000 λιμνών και πήραν άλλη μια καλή γευση από σκανδιναβικό καλοκαίρι αλά suomesse. Αν δεν το πιστεύεις (εκτώς του ότι πρέπει να πάψεις να είσαι τόσο δύσπιστος/η μετά από τόσες φορές που σου έχω αποδείξει πως είμαστε άνθρωποι του λόγου μας), δες μερικές φωτογραφίες μπας και πειστείς.

Πριν βιαστείς να συμφωνήσεις οτι πράγματι αυτό είναι το καλύτερο μέρος για να ζεις, να σου θυμίσω οτι είμαι και φοβερός φωτογράφος και ότι πιθανότατα μπορώ να κάνω και τα κάτω Πετράλωνα να μοιάζουν ωραίο μέρος για να ζεις.

Έμεινα 15 μέρες και 3 νύχτες (αθροιστικά) στο Ελσίνκι  και έφυγα την παραμονή της μεγαλύτερης σκανδιναβικής γιορτής του midsummer, οπότε γιορτάζετε το μεσοκαλόκαιρο (η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου). Πιθανόν τέτοια εποχή ήρθε και το MONOCLE για την έρευνα και έπαθαν πλάκα, όπως και εμείς με την 24-ωρη σχεδόν μέρα,  το ηλιοβασίλεμα στις 23:15, το σούρουπο μέχρι τις 01:30 και το ξημέρωμα κατά τις 03:00. Γιατί δεν πιστεύω ότι θα γούσταραν να ζουν εκεί το χειμώνα που ο ήλιος βγαίνει μόνο για 3-4 ώρες το μεσημέρι και αυτό μόνο και μόνο για να σου κάνει πλακά καθώς η θερμοκρασία παραμένει στους -200 C. Αν θα γούσταρα εγώ…; Άσε με εμένα, εγώ δεν είμαι μέτρο σύγκρισης.

Οι Φινλανδοι έιναι περίεργος λαός, αλλά ωραίος. Όπως και η πόλη τούς είναι λιτοί, ολιγαρκείς και παρ’ όλο που έχουν όλες τις ανέσεις και ευκολίες των καπιταλιστικών κοινωνιών δεν δείχνουν να τις χρειάζονται πραγματικά και να τις έχουν ανάγκη. Το γεγονός βέβαια ότι κανείς δεν έχει iPhone (ενώ όλοι έχουν χρήματα για να το αγοράσουν), μάλλον οφείλεται στην περηφάνια τους για το τεχνολογικό τους καμάρι και λιγότερο στην ολιγάρκεια τους (ΝΟΚΙA rules). Είναι και λίγοι και όντας διασπαρμένοι σε αυτή την απλωμένη πόλη στην οποία για κάθε σπίτι αντιστοιχούν 32 πάρκα και 4 λίμνες, φαίνονται ακόμα λιγότεροι.  Η πόλη όμως αν και απλωμένη είναι μικρή. Δεν έχει 1000 πράγματα να κάνεις ούτε 1000 αξιοθέατα να δεις. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν έχει ούτε 10 αξιοθέατα να δεις. Το καλό της όμως είναι οτι δεν έχει και τίποτα άσχημο να δεις (κάτι μεθυσμένοι ρακοσυλλέκτες εξαιρούνται). Αν θες να πας λοιπόν πήγαινε, φρόντισε όμως να είναι χειμώνας για να πας στα Lappland και στο Ροβανιέμι να δεις το Βόρειο Σέλας, ή αν πας καλοκαίρι φρόντισε να πας πιωμένος και φαγωμένος, γιατί διαφορετικά θα σου στοιχίσει κάτι παραπάνω. Εγώ πάντως χρειάστηκα 20 ευρουλάκια για να πιώ το rtd μου.

Συμπέρασμα: “Το Ελσίνκι είναι μια πολύ όμορφη και ήσυχη πόλη, με όλα εκείνα τα πράγματα που κάνουν την ζωή σου εύκολη και ουδόλως ενδιαφέρουν τους τουρίστες”. Όμως -συμφορά- δεν είναι η καλύτερη πόλη για να ζείς. Το MONOCLE ήταν μερικές ώρες μακριά από την πλήρη καταράκωση της εγκυρότητας του και η kelly και ο george ήταν το μόνο εμπόδιο που στεκόταν ανάμεσα στην αλήθεια και την παραπληροφόρηση. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα (αν και έξω από το παράθυρό μού υπήρχε αρκετό φως ακόμα) όταν μίλησα για τελευταία φορά με τον διευθυντή σύνταξης.

Είναι αδύνατο να καθυστερήσουμε την κυκλοφορία του τεύχους Ιουλίου george. Το τεύχος είναι ήδη στο τυπογραφείο και η πρώτη έκδοση των 25.000 αντιτύπων έχει ήδη τελειώσει. Μια τέτοια υπαναχώρηση θα σημαίνει ζημιά της τάξης των 762.367 ευρώ και 83 λεπτών. ‘Ασε τις διαφημίσεις.

Η ακρίβεια στον υπολογισμό του κόστους με έκανε έξω φρενών, αλλά συγκρατήθηκα καθώς τον άκουγα να μου αναλύει τα έξοδα εκτύπωσης και ανασύνταξης. Από την στιγμή που οι δημοσιογράφοι αρχίζουν να σκέφτονται με την αριθμομηχανή, το reportaggge θυσιάζεται στον βωμό των εκδοτικών συμφερόντων, σκέφτηκα. Τον λυπόμουν ειλικρινά.

Έχεις την τελευταία ευκαιρία να περισώσεις το κύρος του περιοδικού σου και το δικό σου. Αλλιώς δεν ξέρω τι περιοδικό θα διευθύνεις τον επόμενο μήνα, προσπάθησα να τον ταρακουνήσω.

Φευ, το MONOCLE volume 5 / issue 45, εκδόθηκε κανονικά, αγνοώντας τις δραματικές προειδοποιήσεις του george και της kelly. Αγοράστε αυτό το τεύχος καθώς η συλλεκτική του αξία θα είναι όλο και μεγαλύτερη με την πάροδο του χρόνου. Μια και θα πάτε στο περίπτερο με τον διεθνή τύπο πάρτε και μια “NEWS of the WORLD“.

Όσο για το “Quality of living survey 2012″ μην ανησυχείτε. Θα εκδοθεί πλήρως, με κάθε λεπτομέρια και κατόπιν ενδελεχούς έρευνα τον Ιούλιο του 2012 στο kellyandgeorge. Μέχρι τότε, μερικοί θα πιστεύουν ότι η καλύτερη πόλη στον κόσμο για να ζει κανείς είναι το Ελσίνκι. Όσοι όμως διαβάζουν kellyandgeorge ξέρουν την αλήθεια. Η καλύτερη πόλη του κόσμου είναι λίγο πιο δυτικά, έχει το ίδιο πολύ πράσινο, το ίδιο πολύ κρύο, την ίδια μεγάλη καλοκαιρινή μέρα, πολύ ομορφότερες γυναίκες, αντί για λίμνες έχει νησιά και αντί για NOKIA έχει… ERICSSON.

Δες τις φωτογραφίες για να πάρεις μια ιδέα περι τίνος πρόκειται αλλά και το video, που είναι πολύ “ερασιτεχνικό”. Όπως κατάλαβες ο george αλλά κυρίως  η kelly κατέστρεψαν λιγάκι τα καινούργια τους παπούτσια για να είναι εκεί, στο μοναδικό ετήσιο Red Bull event στην Ελλάδα. Χαλάλι η ταλαιπωρία, η σκόνη, ο ιδρώτας και το μποτιλιάρισμα. Ολα αυτά μαζί μου θύμησαν ένα άλλο super event και την μεγάλη μου λυπή γιατί θα λοίπουμε από το φετινό Rally Acropolis, που είναι ο καλύτερος λόγος που μπορώ να σκεφτώ για να φας τόση σκόνη και τόση ζέστη στο κεφάλι  μέσα στο καλοκαίρι.

Καλές βουτιές λοιπόν και καλό καλοκαίρι.

ΥΓ: Για περισσότερες πληροφορίες, καλύτερες photo και πολύ καλύτερα video ρίξε μια ματιά στο official Red Bull cliff-diving site.

Ωστόσο, μια που οι έξυπνες αγορές είναι της μόδας, σπεύδω να σας ενημερώσω για το Bazaar της Estée που θα γίνει λίγο πιο νωρίς φέτος.

Οι ίδιες οδηγίες ισχύουν ακόμα (βλ. σχετικό post του 2010), με μία μόνο προσθήκη: Η ψυχολογία του ”πρόλαβε γιατί χανόμαστε” είναι πολύ ύπουλη.

Περιττό να πω ότι ακόμα δεν έχω χρησιμοποιήσει όλα τα προϊόντα που με τόση χαρά αγόρασα πέρσι…

• Πού; Στα κεντρικά της εταιρίας επί της Μεσογείων.

• Πότε; Από 25 Μαΐου έως 1 Ιουνίου 2011, 11.00-20.00 τις καθημερινές και 11.00-19.00 τα Σαββατοκύριακα.

Οπλιστείτε με υπομονή, θα σας χρειαστεί!

Όμως πριν συνεχίσουμε με αυτό ένα σύντομο off-topic  (εξ ού και “εκτός θέματος”) για να καταγράψω μια σημαντική παρέκλιση… κυριολεκτικά.

Ναι καλά κατάλαβες, αυτό είναι (ή μάλλον ήταν) το αυτοκίνητο μου. Στράβωσε λίγο, αλλά δεν το αδικώ. Και εγώ θα στράβωνα στην θέση του. Με τον καιρό θα… στρώσει. Ελπίζω!

Επιτέλους!

Μετά από 2 και κάτι χρόνια, ή 111 περίπου εβδομάδες, ή 777 μέρες ακριβώς ο george είχε την απερίγραπτη χαρά να χρησιμοποιήσει ένα από τα καλύτερα δώρα που του έκανε ποτέ η kelly (και οποιοσδήποτε άλλος). Ένα ATOMIC Exeter 2008 (και την παρέα του). Αν δεν μπορείς να φανταστείς πώς είναι αυτή η αίσθηση, θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω με δύο απλά παραδείγματα. Αν είσαι αγοράκι φαντάσου να είσαι 15 χρονών, να σου φέρνουν δώρο για τα Χριστούγεννα ένα PlayStation 3 με το τελευταίο Pro Evolution Soccer, το Gran Turismo, το God of War, το Metal Gear Solid και τα χειριστήρια του Eye Move και να στο κλειδώνουν στο πατάρι. Αν είσαι κοριτσάκι φαντάσου να είσαι 25-30 ετών, να σου χαρίζουν δώρο-επιταγή 10.000 ευρώ από την Καλογήρου, να πηγαίνεις και να φορτώνεις ένα φορτηγό παπούτσια και να σου απαγορεύουν να τα φορέσεις. Νομίζω με κατάλαβες.

Τέλος πάντων η kelly και ο george πήγανε για ski και snowboard (αντιστοίχως) και περάσανε πολύ ωραία. Δηλαδή, η kelly είπε ότι πέρασε πολύ ωραία.  Ο george πέρασε όπως το 15-χρονο που λέγαμε όταν του κατέβασαν τον PS3 από το πατάρι. Τέλεια…

Αν δεν το πιστεύεις έχουμε (όπως βλέπεις και ως συνήθως) αποδείξεις (φωτό και video). Ελπίζω να σου αρέσουν. Εμένα μου αρέσουν.

ΥΓ: Έχω υπάρξει 15χρονο που πήρε ηλεκτρονικό παιχνίδι (Gameboy και όχι PS, PS3 πήρα ως 30-χρονο και χάρηκα σαν 15-χρονο) και δόξα τω Θεώ έχω υπάρξει πολλές φόρες χαρούμενος από τα μικρά πράγματα τις ζωής. Δεν μπορώ να θυμηθώ όμως πολλά πράγματα πιο ευχάριστα από μια βόλτα σε αφράτο χιόνι ένα ηλιόλουστο πρωί μετά από νυχτερινή χιονόπτωση. Αν υπάρχει και καμιά σανίδα ακόμα καλύτερα.

Γιατί όλα τα ωραία σπίτια είναι α) Αλλουνού ή β) Πανάκριβα;
Πότε θα πέσουν οι τιμές;
Γιατί οι κρεβατοκάμαρες στα καινούργια σπίτια είναι σαν τον Τάφο του Ινδού (εφεξής ΤτΙ);
Τι σόι μόδα είναι αυτή με τις ανοιχτές κουζίνες;

Θα μου πεις, σιγά τον πολύ καιρό που ψάχνεις. Σωστό, αλλά τα πρώτα αποτελέσματα είναι πλήρως απογοητευτικά.

Είχαμε την εξής τύχη και ατυχία μαζί: Το πρώτο σπίτι που είδαμε το βρήκαμε μόνοι μας και ήταν πάρα πολύ ωραίο. Και πάρα πολύ ακριβό. Και με 2 μικρές κρεβατοκάμαρες – η μεγαλύτερη εκ των οποίων ήταν 10 τετραγωνικά (ΤτΙ), δεν κάνω πλάκα – αλλά με 3 μεγάλα μπάνια. Θα κοιμάμαι στη μπανιέρα. Αλλά πολύ ωραίο, μοντέρνο και έξυπνο! Με διαφορά το καλύτερο που έχουμε δει ως τώρα.

Ως εκ τούτου, τα υπόλοιπα που είδαμε εκείνη τη μέρα δεν μας άρεσαν καθόλου. Είδαμε 6 διαμερίσματα και δεν μας άρεσε κανένα. Θα σου πω για τα δύο καλύτερα: Το ένα ήταν σε φοβερή περιοχή – μόλις συνειδητοποίησα πού μας πήγαινε η μεσίτρια, κατενθουσιάστηκα. Το διαμέρισμα ήταν σε ωραίο κτήριο, ήταν ισόγειο και είχε ένα κήπο που δεν ήταν του διαμερίσματος μεν, αλλά είχε περιορισμένη πρόσβαση, οπότε αν είσαι πολύ τυχερός ίσως στην πράξη να εξελιχθεί σε κήπο του διαμερίσματος. Αν είσαι άτυχος, θα έχεις τους γείτονες κυριολεκτικά μέσα στο σπίτι σου, γιατί ούτε ένα τόσο δα τοιχάκι δεν είχε για να σε προστατεύει. Άντε ας πούμε ότι ως εδώ το ηθικό μένει ψηλά. Εκείνα που δεν μένουν ψηλά είναι τα ταβάνια. Μπήκαμε μέσα και το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε ανοίγοντας την πόρτα ήταν ο πάγκος της κουζίνας. Χμμμ… Το σαλόνι – εννοείται ενιαίο – είχε ένα παράξενο πολυγωνικό σχήμα. Προχωράμε στο διάδρομο, προς τα υπνοδωμάτια (ΤτΙ). Ο george αν έκανε ένα μικρό αλματάκι θα κουτουλούσε το κεφάλι του στο ταβάνι, χωρίς πλάκα. Γιατί είναι τόσο χαμηλό το ταβάνι, ρωτάω. Δεν ξέρουμε, μάλλον γιατί μπήκε ψευδοροφή με φωτισμό. Μάλιστα. Δεν πείθομαι. Σίγουρα περνούσαν σωλήνες από κει, δεν μου το βγάζεις από το μυαλό. Το ίδιο ύψος είχε και το μπάνιο. Δηλαδή με λίγα λόγια εγώ θα χωρούσα στη μπανίερα που είμαι μικρούλα, ο george θα πάθαινε κύφωση. Ε, όχι λοιπόν. Το αστείο είναι ότι ο τύπος είχε βγάλει κι άλλο διαμέρισμα κάτω από το ισόγειο. Στο οποίο θα έμπαινε φως κυριολεκτικά από χαραμάδες… Έλεος! Το άλλο εκ των δύο καλύτερων ήταν πάλι σε μοντέρνα γραμμή, όμορφο κτήριο, καλή κατασκευή. Αλλά μεσοτοιχία με το διπλανό κτήριο και μάλιστα τέτοια που έκοβε φως και αέρα, γιατί ο τοίχος του άλλου ήταν πιο έξω. Δεν είχε πολύ φως γιατί ουσιαστικά ήταν κλειστό από δύο πλευρές και οι κρεβατοκάμαρες (ΤτΙ) ήταν για νάνους. Κάνα δυο, όχι και τους εφτά, μην παίρνεις θάρρος! Ο μόνος τρόπος να χωρέσει φυσιολογικός άνθρωπος εκεί μέσα θα ήταν αν γκρέμιζες τον ένα τοίχο κάνοντας έτσι τις τρεις κρεβατοκάμαρες δύο (!), οπότε θα είχες μία αξιοπρεπούς μεγέθους και αξιοπερίεργου σχήματος και άλλη μία (ΤτΙ) για νάνους νάνο, ενικός αριθμός.

Κατά τα άλλα είπαμε να κοιτάξουμε μόνοι μας λίγο πριν καταφύγουμε σε μεσίτες. Επ’ ευκαιρία, οφείλω να παραδεχτώ ότι η βιαστική κυρία που μας ανέλαβε από το μεσιτικό ήταν καλή, δεν μας πίεσε, δεν προσπάθησε να μας χειραγωγήσει και μπήκε στο νόημα γρήγορα. Από προηγούμενη εμπειρία είχα μείνει με τις χειρότερες εντυπώσεις για τον κλάδο, αλλά η συγκεκριμένη ήταν μια χαρά. Ξεκινήσαμε την έρευνά μας από τις καλύτερες περιοχές για τον καθένα από μας, και θα αρχίσουμε να κατεβαίνουμε λόγω τιμής. Προς το παρόν, έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο καθένας ζητάει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι. Καμία συνέπεια τιμών… Χαρακτηριστικό παράδειγμα θεωρώ ότι η τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο στην καλύτερη γειτονιά της Γλυφάδας είναι σε πολλές περιπτώσεις ακριβώς ίδια με αυτή σε άλλες πολύ χειρότερες γειτονιές. Ό,τι να ‘ναι.

Πού κρύβεται το σπίτι μας; Θα το ξετρυπώσουμε άραγε;

1. Trainyard

Απίστευτα addictive παιχνίδι σπαζοκεφαλιάς. Φανταστικό game-play, πολύ καλοφτιαγμένο και με εξαιρετικό learning-curve. Προσφέρει πολλές ώρες διασκέδασης με 0,79 ευρώ και έχει και το τσάμπα αδερφάκι του (Trainyard express) για να δοκιμάσεις.

2. Data Man (Lite)

Αν έχεις VODAFONE ξέρεις!

3. Pulse

Το καλύτερο free rss reader που έχεις δει. Όλα τα feeds σου με μια ματιά. Ανανέωση κατά βούληση (όποιο θες ή όλα μαζί), φανταστικό preview και διαμόρφωση όπως σου αρέσει (κάνει και update με το google reader). Τι άλλο θες;

4. Google app

Είναι Google και κάνει μερικά μαγικά.  (calendar, documents, τα πάντα)

5. IM+

Όλα σου τα instant messaging services σε ένα. Για να είσαι online με το iPhone συνεχώς σε MSN, Skype, Googletalk, ICQ, AOL, Twitter, Facebook, Yahoo…  τελειωμό δεν έχουν.

6. WordPress

Πώς αλλιώς θα σου έγραφα post στο kellyandgeorge από μακρυά;

7. BBC news

Παγκόσμια νέα με μια ματιά και BBC radio live.

8. Starbucks

…αλά Ελληνικά. Όχι μόνο σου βρίσκει Starbucks για να πιείς τον καφέ σου αλλά και σου λεεί ανα πάσα στιγμή το υπόλοιπο της προπληρωμένης σου κάρτας. How cool (and useless) is that?

9. Bump

Ένα από τα πολλά apps για να μοιράζεσαι πράγματα που ο Steve δεν θέλει να μοιράζεσαι με ευκολία. Δεν λύνει το πρόβλημα του Bluetooth sharing αλλά έχει πλάκα καθώς (όταν δουλεύει) κάνει και αυτό μαγικά.

10. Airtickets.gr + Booking.com

Αεροπορικά εισιτήρια και ξενοδοχείο από το κινητό. Εύκολα, απλά και εύχρηστα. Αν θες να κανονίσεις διακοπές χωρίς τον υπολογιστή σου τώρα πια γίνεται.

11. Core of Evil

Guest star στην λίστα μου μια εφαρμογή (παιχνίδι) που είναι εκτός συναγωνισμού καθώς ούτε που θα την ήξερα αν δεν είχα φιλική σχέση με έναν εκ των δημιουργών της. Να φανταστείς όταν η apple την ενέκρινε μετά το απαραίτητο review και μπήκε στο app-store το γιορτάσαμε τρελά. Φοβάμαι ότι τα έξοδα που έκαναν τα παιδιά για το σχετικό party, pizza, τούρτα, κτλ) δεν θα τα βγάλουν ποτέ. Άλλα και σοκολατάκια Gioconda να μας έδιναν πάλι δεν θα τα είχαν βγάλει. Όμως χωρίς πλάκα το παιχνίδι δεν είναι καθόλου κακό. Αντιθέτως! Έχω πληρώσει πολύ χειρότερα apps και με το CoE πέρασα ειλικρινά 3-4 ευχάριστες ώρες. Για αυτό σου λέω… “ψυχικό θα κάνεις”.

Όπως κατάλαβες η λίστα δεν περιέχει με τίποτα τα καλύτερα apps. Αλλά έχει μερικά από αυτά που μου άρεσαν, πολλές φορές επειδή ήταν cool ή fun και άλλες επειδή είναι απλά πολύ χρήσιμα. Για τα υπόλοιπα 874 που έχω κατά καιρούς κατεβάσει μάλλον δεν θα μπω στον κόπο να σου μιλήσω. Αλλά ίσως και να μπω γιατί μερικά από αυτά που άφησα εκτός δεκάδας μου αρέσουν πάρα πολύ (βλ. ebay, paypal, remote, epic citadel, real racing GTI, αθηνόραμα, cut the rope, north face και πολλά άλλα).

Τι έγινα λοιπόν; Πού να στα λέω. Θυμάσαι που ήμουν άρρωστος, άνεργος, συνταξιούχος και έπαιζα joker; Ξέχνα τα. Δεν είμαι πια τίποτα από τα παραπάνω. Αν αυτό είναι πρόοδος δεν είμαι ακόμα σίγουρος. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι έκοψα το joker και φοβάμαι πλέον ότι αν η τύχη μου με κυνηγάει μάλλον θα της ξεφύγω . Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά…

Πρώτα απ’ όλα βρήκα δουλεία και έτσι η αντίστροφη μέτρηση προς την κανονική μου συνταξιοδότηση ξανάρχισε. Το κακό είναι ότι εν τω μεταξύ μεγάλωσε και ο χρόνος της αντίστροφης μέτρησης και φοβάμαι ότι αυτό το καμπανάκι δεν θα το ακούσω ποτέ. Μάλλον θα ακούσω άλλες καμπάνες πριν από αυτό. Προς το παρόν όμως είμαι ξανά ένας περήφανος ιδιωτικός υπάλληλος και από απολυμένος της Siemens έγινα εργαζόμενος της Nokia Siemens Networks (οι φίλοι με λένε NSN). Για αρκετό καιρό δύο σκέψεις με βασάνιζαν: «Θα προλάβω να πάρω τον 14^ο μισθό;» και «Γιατί δεν πήγα διακοπές τους 3 μήνες που ήμουν άνεργος;».

Εντάξει, το παραδέχομαι ότι αυτό το δεύτερο το μπάλωσα, δυο μέρες που είχα δικαίωμα και 4 μέρες προκαταβολή πεταχτήκαμε με την Kelly ένα δεκαήμερο Πάρο-Αντίπαρο και περάσαμε και πολύ ωραία. Έβγαλα και μερικές καλές φωτογραφίες.

Στην Πάρο είχα ξαναπάει (όπως και ο μισός πολιτισμένος και απολίτιστος κόσμος), οπότε δεν μου έκανε εντύπωση που πέρασα ωραία. Αυτό που δεν περίμενα ήταν το πόσο όμορφα ξεκούραστα και ευχάριστα πέρασα στην Αντίπαρο. Τελικά ο Tom δεν είναι κορόιδο. Αν ποτέ πας στην Αντίπαρο να φας οπωσδήποτε pizza στο Lollo.  Ίσως η καλύτερη pizza που έχω φάει ποτέ. Να φας και παγωτό στη Vicky, αλλά να προσέχεις γιατί εγώ όταν έφαγα το δεύτερο την πάτησα. Είναι ίσως το μόνο παγωτό που έφαγα στην ζωή μου χωρίς να το ευχαριστηθώ.  Το θυμάμαι και συγχύζομαι. Όλη η παρέα (6 άτομα) κάναμε την απογευματινή μας βόλτα στο κεντρικό σοκάκι της χώρας  και εγώ ήμουν ο μόνος που ήθελα παγωτό. Η kelly περίμενε μαζί μου για παρέα. Όσο περιμέναμε στην ουρά όλο το νησί έκανε παρέα με τον Sakis. Εγώ πρόλαβα μόνο το σούσουρο που δημιούργησε η παρουσία του. Υποθέτω ότι κάπως έτσι ο Θεός σου παραδίδει μαθήματα εγκράτειας. Όπως για παράδειγμα όταν έχεις γίνει χοντρός και είσαι ο μόνος από όσους έτρεχαν να προλάβουν το λεωφορείο στην στάση που τελικά αναγκάζεται να περιμένει το επόμενο μόνος και καταϊδρωμένος . Εγώ πάντως το μάθημα δεν το πήρα. Έφαγα πολλά παγωτά από τότε. Ακόμα όμως το προλαβαίνω το λεωφορείο (οριακά).

Έλιωσα το καλοκαίρι, αλλά επιβίωσα. Η kelly θα σου πει πόσο ωραίο είναι το καλοκαίρι και τι όμορφα που είναι να έχει ζέστη και να πηγαίνουμε στην θάλασσα αλλά δεν πρόκειται να με πείσετε. Ξεχάστε το. Το καλοκαίρι θα ήταν μια χαρά αν κράταγε για 2 δεκαπενθήμερα. Ένα τον Ιούνιο και ένα τον Αύγουστο (έτσι για να το σπάμε και λίγο). Κατά τα άλλα ας είναι καλά η τεχνολογία που μας επιτρέπει να επιβιώνουμε από τέτοιες αντιξοότητες με τις ελάχιστες απώλειες. Ελπίζω να μην αναρωτιέσαι, αλλά αν αναρωτιέσαι μετά από όλα αυτά, η απάντηση είναι, όχι. Δεν το κλείνω σχεδόν ποτέ το A/C στο αυτοκίνητο. Όπως δεν τρώω και το παραμύθι ότι φταίω εγώ, το αυτοκίνητο μου και το A/C μου για την το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αν θέλεις να μου αλλάξεις γνώμη μπορείς να στείλεις ένα μηνυματάκι στην kelly και να τα πείτε. Εγώ θα σας απευθύνω σε έναν από τους διασημότερους συμμάχους μου και το βρετανικό του χιούμορ. Jeremy, εξήγησε σε παρακαλώ στην/ον κυρία/ο.

Να σκεφτείς μάλιστα ότι είμαι από εκείνους που υποφέρουν περισσότερο από την άνοδο της θερμοκρασίας και την συρρίκνωση του χειμώνα και δεν βρίσκω τίποτα πιο ευχάριστο και χαλαρωτικό από το χιόνι που πέφτει και τίποτα πιο διασκεδαστικό από το snowboard. Τα καλά νέα είναι ότι την σκαπουλάραμε και αυτό το καλοκαίρι και τώρα πια, αν και με πολύ ζεστό καιρό για την εποχή, περιμένουμε με ανυπομονησία το χειμώνα και τα χιόνια του. Δύο χρόνια χωρίς ski και snowboard είναι πάρα πολλά. Γιατί έκανα τέτοιο διάλειμμα μη ρωτάς. Δεν θέλω να το σκέφτομαι.

Μετά απ’ όλα αυτά γυρίσαμε στην Αθήνα και στην δουλειά. Τέρμα η ζωή του συνταξιούχου. Πολύ κρίμα. Από την άλλη αισθάνομαι και τυχερός. Είχα ένα περιθώριο 3 μηνών να πάρω μια γεύση από κάτι το οποίο η γενιά μου μάλλον δεν θα ζήσει ποτέ, απ’ ό,τι όλα δείχνουν: “την ζωή του συνταξιούχου”. Ωραίο ήταν κι αυτό. Βέβαια δεν έπαιρνα σύνταξη, αλλά σάμπως παίρνουν οι πραγματικοί συνταξιούχοι. Ευτυχώς ο Σεπτέμβρης δεν ήταν τόσο βάρβαρος φέτος. Σε αυτό βοήθησαν “1 γάμος, 1 βάφτιση και ο Bono”. Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα με αντίστροφη χρονολογική σειρά από την αναφερόμενη αλλά αν τα έβαζα με την σωστή σειρά δεν θα ακουγόταν το ίδιο ωραία σαν τίτλος κωμωδίας. Για σκέψου. Ο Bono, η βάφτιση και ο γάμος. Όχι, όχι. Δεν ακούγεται καθόλου σωστό. Τέλος πάντων κάναμε δυο ωραιότατες εκδρομούλες σε Αγρίνιο και Μονεμβασιά (ο Bono ήρθε εκείνος σπίτι, το είχαμε κανονίσει πριν ένα χρόνο). Στην δεύτερη περίπτωση μάλιστα, της Μονεμβασιάς εκτός του γενικότερου “good time”, εγώ προσωπικά πέρασα και το καλύτερο απόγευμα του φετινού καλοκαιρό-φθινοπώρου για να μην πω το καλύτερο απόγευμά μου των τελευταίων χρόνων. Για να καταλάβεις και εσύ και επειδή όπως λένε οι Κινέζοι αλλά και οι μη Κινέζοι (λες και οι Κινέζοι δεν είναι αρκετοί) μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις δες την φωτογραφία. Δεν ξέρω εσένα πώς σου φαίνεται αλλά εγώ δεν μπορώ να φανταστώ πολλά πράγματα πιο ευχάριστα από ένα βιβλίο (που εκείνη την ώρα δεν μπορούσα να αφήσω κάτω), καλή μουσική που τυχαία νομίζω ταίριαξε τέλεια με το ηλιοβασίλεμα και μια βεράντα με αυτή την θέα. Καλά εντάξει, τώρα που το ξανασκέφτομαι μπορώ να φανταστώ πολλά αλλά περιέχουν όλα χιόνι. Αν βγάλεις το χιόνι δυσκολεύομαι. Πρόσθεσε λοιπόν και μια θερμοκρασία που σε ανάγκαζε να φορέσεις κάτι πιο χοντρό για να κάτσεις έξω και… voilà.

Θα μπορούσα ευχαρίστως να κάτσω εκεί για κανένα 3-μήνο αν κάποιος έφερνε νερό τακτικά (και δεν εννοώ τα σύννεφα). Το ίδιο και εσύ φαντάζομαι. You too? U2! Κοίτα να δεις τώρα πως τα συνταίριαξα. Τελικά έχω φοβερό ταλέντο στο γράψιμο.

U2 λοιπόν. Πήγαμε. Στο είχα πει μάλιστα πόσο καλά περάσαμε και σου έδειξα και φωτογραφίες και video. Για το video μάλιστα είμαι πολύ περήφανος για το πόσο δημοφιλές έγινε στο YouTube αν και πιστεύω ότι από πλευράς ποιότητας δεν το άξιζε. Αυτό που δεν σου είχα πει τότε αλλά μπορώ να σου πω τώρα είναι ότι ο Bono εκτός από “ο καλύτερος τραγουδιστής του κόσμου”, “ο καλύτερος μουσικός του κόσμου”, “ο ομορφότερος άντρας του κόσμου”, και “ο μεγαλύτερος ουμανιστής και do-gooder του κόσμου” καθώς και ο μεγαλύτερος ήρωας του κόσμου (μοιράζετε την πρώτη θέση με τον Chuck Norris και τον Jack Bauer, ενώ φήμες για το ότι είναι και “ο κοντύτερος άντρας του κόσμου” ελέγχονται ως ανακριβείς), είναι και “ΠΡΟΦΗΤΗΣ”. Για τους απίστους έχω και αποδείξεις:

Υποκλιθείτε λοιπόν, όσοι κακοπροαίρετοι τον κατηγορείτε αδίκως. Ο άνθρωπος ξέρει τι κάνει και τι λέει όπως, ασφαλώς, ξέρει και τα μελλούμενα.

Με άλλη μια πάσα ολκής λοιπόν, όπως αυτές που μόνο η δική μου πένα μπορεί να ξεδιπλώσει στο χαρτί (ή στην οθόνη τέλος πάντων) φτάνω και στο φλέγον ζήτημα του καλοκαιριού (και του επόμενου, και του μεθεπόμενου και… και… και όλων των ενδιάμεσων εποχών). Το Δ.Ν.Τ. την κρίση, τις εκλογές, το κόμμα της Μπακογιάννη. Σχετικά με όλα αυτά τα θέματα έχω να σου πω ότι με την ευκαιρία των εκλογών πήρα την 3-ήμερη άδεια που μου αναλογούσε και βρήκα ευκαιρία για μίνι διακοπές στο χωριό μου στην Κρήτη. Κάποια μέρα θα σου μιλήσω για αυτό με λεπτομέρειες. Πέρασα τέλεια! Ααα, ψήφισα κιόλας και παρόλο που είχαμε και δεύτερο γύρο εγώ δεν εξάντλησα την άδεια μου. Αν περίμενες κάποιο άλλο σχόλιο  για αυτά τα θέματα την πάτησες. Σε λάθος μέρος διαβάζεις, ή τέλος πάντων το λάθος κείμενο γιατί δεν αποκλείεται μια μέρα να σου πω και για αυτά. Δεν δεσμεύομαι όμως.

Με αυτά και με αυτά τελείωσαν τα διαλείμματα και έρχεται μια βαρετή περίοδος μέχρι τα Χριστούγεννα που περιμένω να μας φέρει… κωλόκαιρο. Επιτέλους να πέσει λίγο η θερμοκρασία και μαζί με αυτή και κάνα χιονάκι μπας και κάνουμε φέτος κανένα snowboard. Οπότε ελπίζω να μην με παρεξηγήσεις (όπως σίγουρα θα το έκανες το Σεπτέμβριο) αν πλέον σου ευχηθώ με την καρδιά μου… Καλό Χειμώνα!

——————————————
Υ.Γ.: Ειδές πάλι πως το ταίριαξα, ο άτιμος, το “καλό χειμώνα”;
——————————————

* Τελικά ξεπέρασα τις 1.300 λέξεις (απλές). Αν υπολογίσουμε και τις φωτογραφίες και τα video τότε σίγουρα έχω ξεπεράσει τις 8.000. Το πρόβλημα είναι ότι οι έξυπνοι οι Κινέζοι δεν μας έχουν πει το video για πόσες λέξεις μετράει; Θεωρητικά αν υπολογίσουμε ότι το video έχει τυπικά 24 frames/second τότε πρέπει να υπολογίζουμε 24.000 λέξεις το δευτερόλεπτο, ή αλλιώς 1.440.000 λέξεις το λεπτό. Απλώς πρέπει να δεχτούμε ότι σε αυτές τις λέξεις θα υπάρχει μεγάλη φλυαρία, καθώς τα διαδοχικά frames είναι σχεδόν ίδια μεταξύ τους. Μάλλον για αυτό οι Κινέζοι δεν γούσταραν το video. Οι Σπαρτιάτες μάλιστα όχι μόνο video δεν έβλεπαν αλλά ούτε φωτογραφίες.

Το πρώτο ερώτημα που προέκυψε και πάγωσε ελαφρώς το – ηλίθιο – χαμόγελο που ήταν κολλημένο στα χείλη μου ήταν το «πού»; Δηλαδή σε ποια περιοχή, δήμο, γειτονιά όπως θέλεις πες το. Χμμμ… Να ένα τοσοδούλι προβληματάκι. Ο george παιδί Β.Π. και εγώ περήφανη κάτοικος νοτίων προαστίων. Μάλιστα τόσο περήφανη που μετά την 20η φορά που θα δηλώσω ότι «Εμείς στα νότια έχουμε ζέστη, ενώ εδώ όλο βρέχει», ο george θα γυρίσει να μου πει «Σιγά, δεν μένεις και στην Καλιφόρνια». Εντάξει, okay, ομολογουμένως δεν μένω και στην Καλιφόρνια, αλλά εκεί όντως όλο βρέχει έχω μεγάλη αγάπη για τα νότια και πολλοί Νότιοι φίλοι μου θα συμφωνήσουν ότι «δεν ξέρω τι είναι ακριβώς, ίσως κάτι με τη θάλασσα». Ο george από την άλλη, μεγάλωσε στα βόρια και προφανώς βρίσκει πλεονεκτήματα στη δική του περιοχή. That’s all I have to say about that, όπως θα έλεγε και ο Forrest.

Οπότε, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα τεράστιο δίλλημα: Βόρια ή Νότια. Η λύση; Αδράνεια φυσικά! Πέρασαν σχεδόν τρεις μήνες και εμείς δεν κάναμε τίποτα! «Σκεφτόμασταν». Λες και το πρόβλημα θα εξαφανιζόταν από μόνο του. Και αφού καμία λύση δεν εμφανίστηκε σε όνειρο ή όραμα, παρόλο που την περιμέναμε τρεις ολόκληρους μήνες, αποφασίσαμε να κοιτάξουμε και στις δύο περιοχές. Λαμπρή ιδέα. Όχι δική μου.

Πήρα πρώτη πρωτοβουλία και έκανα την πρώτη κίνηση. Είχα δει ένα ωραίο κτήριο και πήρα το τηλέφωνο. Δυστυχώς το είχε αναλάβει μεσιτικό γραφείο. Τηλεφώνησα λοιπόν στο μεσιτικό, άφησα τα στοιχεία μου και περίμενα να μου τηλεφωνήσει ο υπεύθυνος. Θα έλεγε κανείς ότι τα μεσιτικά είναι από τα λίγα γραφείο που μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα «επιστρέψουν την κλήση σου», αλλά όοοοοοχι. Μετά από 10 μέρες απηύδησα και ξαναπήρα. Ξανακράτησαν τα στοιχεία μου και φτου και απ’ την αρχή. Αυτή τη φορά μου τηλεφώνησε μία βιαστική κυρία. Τη ρώτησα για το κτήριο που μου άρεσε. Εννοείται πως όλα τα διαμερίσματα σ’ αυτό είναι εκτός του προϋπολογισμού μας. 900.000 ευρώ ήταν η τιμή του ενός! Αχαχαχαχα!!! Καλό! Ρώτησα για άλλα. Μου ζήτησε να κοιτάξω το site τους αντί να της αναλύσω τι ψάχνω. Ε, να μην την κουράσω τη γυναίκα! Κοιτάξαμε και της τα στείλαμε. Έχουμε μιλήσει 5 φορές, ακόμα δεν έχουμε ακριβές σημείο και ώρα συνάντησης. Θα είναι όμως αύριο! (Επίσης, είναι λίγο σαν να μιλάω σε τοίχο. Με ρωτάει συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. Θα της χαρίσω ένα σημειωματάριο με την πρώτη ευκαιρία).

Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε τι αντιστοιχούν οι περιγραφές των διαμερισμάτων που διαλέξαμε…